سلانه بيست و دوم

با درود بر خوانندگان گرامي وبلاگ سلانه سلانه؛

اين روزها را مي توان بهترين روزها براي «آگاهي» مردم ايران دانست. زيرا از هر سو، چهره ي واقعي كساني كه به زير پوست ميش مخفي شده بودند، يكي پس از ديگري عيان مي گردد و ماهيت واقعي خود را نشان مي دهند. در اوايل دوره ي رياست جمهوري خاتمي، كه همه اميدشان را به اين «آسِد محمد خان»، بسته بودند، يكي از نزديكان به شدت با او مخالف بود و با وجود اين كه تمام اطرافيان در انتخابات رياست جمهوري سال 76 به خاتمي راي داده بودند او به هيچ كس راي نداده بود و اين فرد را فقط كسي دانست كه آمده چند سال ديگر بر عمر رژيم استبدادي آخوندي بيافزايد. راستش را بگويم ما باور نمي كرديم، با وجود سن بالا و تجربه ي بيشتري كه از او داشتم، نمي توانستم به صحت مدعاي وي پي ببرم، اين قضايا گذشت تا به تيرماه سال 78 رسيديم، رفتار و گفتار خاتمي اندكي برايم به دور از انتظار بود، هنوز خاتمي را باور داشتم اما اين موضوع باعث شد تا از آن به بعد با چشم و گوش باز رفتار اين «سيد» فاطمي را زير نظر بگيرم.(اگر يادتان باشد بر يكي از پر تيراژترين پوسترهاي تبليغاتي خاتمي اين شعار نقش بسته بود:«درود بر سه سيد فاطمي، خميني و خامنه اي، خاتمي») ديري نپاييد كه چهره ي واقعي اين فرد مجيزگوي نظام براي همه ي مردم ايران روشن گرديد. اوج آن در وقايع سال  هشتاد و هشت بود كه هرجا مردم حركتي مي كردند فاصله ي خود را حفظ مي كرد و يكي دو ضربه به نعل مي زد و يكي دوضربه ي ديگر به ميخ!

خدا را شكر مي گويم كه اوج بي شهامتي اش در سه ماه اخير يعني در سال 1390 براي همه ي مردم به اثبات رسيد. برخي نزديكان سعي در توجيه سخنان او داشتند، اما دم خروسي كه از دهان اين روباه بيرون زده بود، جاي هيچ شك و شبهه اي در ذهن طرفداران پيشينش باقي نگذاشته است.

براي «آسِد محمدخان خاتمي» مصرع هاي دوم و چهارم رباعي زير را در نظر گرفته ام كه شاعري به نام «مهدي بيك شقاقي» براي «آغا محمدخان قاجار» سروده بود:

نه جود که وصف ذات عالیت کنم

نه فـهم تـرا کـه حـرف حالیت کنم

نه ریـش ترا که ریـشخـندت سازم

نه خايه تو را که خايه مالیت کنم